دل من می خواهد شهرم از حاشیه ها دور شود شهر من سرگذشتش ، همه جنگ است و عذاب مردمش همه ، زخمی و صبور همه ، ساده همه ، در فکر ثواب شهر من وسعت پاکی ست که در آن ...... زرتشت مظهر مهر خدا نازل شد شهر من شهر خداست بی نیاز از از تبلیغ و ریا شهر من وسعت سرسبزی یقین است و غرور بی دل از خردی خود ، هیچ مخوانش به سکون که مبادش به ریاضت ، عادت بی خرد ، دور شود از موطن من خاک پاکی که از آن گام بی حوصلگی بر میداری امپراتوری کوروش آن ابر مرد که پیوند داد آسمان را و زمین را به خردمندی خویش وسعت مهر و غرور است و خدا دل من می خواهد که ببارد باران و بشوید ما را برود لبخندی که بر این چهره ی ما می کشد آن نقاشک و شود او رسوا ای دریغا که در این شهر ، مردم چتری از دکه ی نقاش خریدند ، همه وضیلت گشته ست آنچه یک عمر رذیلت بوده است ای دریغا ، این گاه می دهد شخصیت انسان را ، چتر ترسم این است نبارد باران و بخشکد لبخند و بپوسد احساس ترسم این است که تا جاویدان رو کشد با این ژست رحمت و مهر خدا از این شهر دل من می خواهد شهر من فاصله گیرد از جنگ از تظاهر از رنگ دل من می خواهد کودکان شعر بخوانند و برقصند در شهر نه به جنگ نه گناه نکنند عمر گران مایه تباه به توهم نشود وامانده برهند از تقدیر و نگردد به تشبیه و تشابه زنجیر کاش می شد شهرم ناجی مردم دنیا نشود و به آبادی و سرسبزی خود اندیشد و بداند هیچکس فکر ما نیست که این گونه تظاهر دارد همه در مصلحت خویش تفکر دارند و به تدبیری ژرف صحنه کذب نمایش برپاست دل من می خواهد آه نه نه نه ... نه دل من هیچ نمی خواهد .... چون ما دچاریم به تحریف تکامل ... به دروغ ما دچاریم به تزویر و تظاهر ... به ریا پس به سر هر چه رسد نیز ..... سزاست بر گرفته از کتاب سجده بر خرافات

با من از ایران بگو با من حرف بزن از خاک خاموش بگو از یاران بگو از ایران بگو از سرو پایدار از دماوند بگو از شیراز تا گیلان از سیستان تا آذربایجان از تهران تا اهواز از خاکم بگو از شهریاران از کوروش آن مرد بزرگ با من از پدر بگو از درفشم بگو و زمزمه کن سبزو سپید و سرخ از ایران بگو از سرزمین افسانه هایم از خاک پاک آریایی از پارس و پارت بگو از شیران بگو از کوروش آن مرد پاک از داریوش آن مرد نیک از فردوسی آن بیدارگر از بابک آن دلاور مرد از حافظ رند شیرازم بگو اشو زرتشت زنده کن زمزمه کن با من شاهنامه را و بلند با من بگو پاینده باد ایران پاینده باد خاکم