نسترن صادقی

روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت.

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می‌گفت : می‌آید ، من تنها گوشی هستم كه غصه‌هایش را می‌شنود و یگانه قلبی‌ام كه دردهایش را در خود نگه می‌دارد

و سر انجام گنجشك روی شاخه‌ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند، گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:

با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست.

گنجشك گفت: لانه كوچكی داشتم، آرامگاه خستگی‌هایم بود و سرپناه بی كسی‌ام. تو همان را هم از من گرفتی. این توفان بی‌موقع چه بود ؟ چه می‌خواستی از لانه محقرم؟ كجای دنیا را گرفته بود؟
و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست.

سكوتی در عرش طنین‌انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت : ماری در راه لانه‌ات بود. خواب بودی. باد را گفتم تا لانه‌ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمین مار پر گشودی.

گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت: و چه بسیار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی‌ام برخاستی.

اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود.
ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت.

های‌های گریه‌هایش ملكوت خدا را پر كرد.

25/اسفند/1352