من باهارم، تو زمین

من زمینم، تو درخت

من درختم، تو باهار.

ناز انگشتای بارون تو، باغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه.

تو بزرگی

مث شب.

خود مهتابی تواصلا. خود مهتابی تو.

تازه، وقتی بره م هتاب و

هنوز

شب تنها، باید

راه دوری رو بره تا دم دروازۀ روز،-

مث شب گود و بزرگی. مث شب

تو بزرگی مث شب.

اگه مهتاب باشه یا نه

تو بزرگی

مث شب.

خود مهتابی تواصلا. خود مهتابی تو.

تازه، وقتی بره م هتاب و

هنوز

شب تنها، باید

راه دوری رو بره تا دم دروازۀ روز،-

مث شب گود و بزرگی. مث شب.

تازه، روزم که بیاد،

تو تمیزی

مث شبنم

مث صبح.

تو مث مخمل ابری

مث بوی علفی

مث اون ململ مه نازکی.-

اون ململ مه

که روعطرعلفا، مثل بلاتکلیفی

هاجو واج موند مردد

میون موندن و رفتن

میون مرگ و حیات.

مث برفائی تو.

تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه

مث اون قلۀ مغرور بلندی

که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی...

من باهارم، تو زمین

من زمینم، تو درخت

من درختم، تو باهار،-

ناز انگشتای بارون تو، باغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه ...