شعری متولد میشود

در کلام ساده این کودک غریب:

ندارم...ندارم...ندارم

من عادت ندارم

من عادت به بدی هایش ندارم

عادت به بی اعتنایی اش ندارم

عادت به سکوت غریبش_لحن پر فریبش_ندارم

من:به خوبی هایش عادت دارم

به جاری شدنش در نبض کلام

به صدای راه رفتن قلبش روی صفحه

به قدرت لرزش صدا

به همیشه بودنش در هنوزها

به باورهای عاشقانه اش

(و نگو که دروغ بود)

به اینها عادت دارم           عادت کرده ام

اشتباه حتما از او بود      او خود اینگونه عادت داد مرا

به فریاد شور انگیز عشق حتی در سکوت لحظه

بدون اینها—او--او نیست.

او وقتی –او-شد که برایم شعر شد    یا کتاب

ولی واقعیت-شاید فقط در ذهن خواب الوده ام-

نوری شد در شب-بدون خاموشی

او-اینچنین--او شد

او همان زمان او شد      که در تنهاترین تنهاییم برایم خواند و گفت می ماند.

او وقتی او است که بگوید باز از عشق    از ماندن و نرفتن

از باور رسیدن    از لحظه هارو دیدن!

باز هم میگم و (نگو که دروغ بود)

او را من –او- میخواهم

او را همانگونه که بود و نه اینگونه که هست،می خواهم.

-او را من- او –میخواهم.

حتی اگر همه ستاره ها یکصدا گویند که –او-دروغ بوده-باز او را دارم

حتی اگر که در نحسی طالع ام-سیلی محکم بیچاره ام-ببینم که او سراب بوده

حتی اگر نخواهد و نداند

باز در خیال خوش من-دل ساده و ساده باور من

او-همان- او-می ماند

همیشه همیشه من میشود و میماند

او اگر این است...میکشم

و میکشم نقش اویی که میخواست مرا-حتی دروغ-در تک تک ثانیه های غربت دل خسته ام.

و این –او –را همیشه در گوشه قرمز احساسم،زنده نگه میدارم.

حالا بگو که دروغ بود!

شاعر:احساسم..افکارم و دلم!