ای زندگی نفرین بر نفرین روزان تاریکت
سردردی عجیب دارم اما انگار این تحفه ای است از جانب سر بر همه ی وجودم.نمی دانم در این روزهای ابری كه نوری خودنمایی نمی كند حتی نوری بی تاب٬ كدامین چشمه ی نور خواهد آمد و این روزهای به شب مانند را...
آیا نه این است كه هر چه كردیم به خود كردیم.هنگام گفتن واژه ی ”خود“قطره ی اشكی می چكد و این پاره كاغذ را با سیلاب خود می برد.آه كه وسعت اشكم چه زیاد است و وسعت دردم افزونتر.
دلم به حال خودم می سوزد و بیشتر از همه”من“و فقط خود من كم گذاشتم.آیا نمیتوانستم نروم،نروم به این راه،راهی كه بی انتهاییش آنقدر دلرباست كه به بی راهه می ماند یا نه¿¿¿
واقعاْ این طور است،نه كه این طوری نیست،این راه،راه گمگشتگان هراسان است برای مقصدی ...آری است،است.
آری دل،سالهاست كه جدل بین این واژه و آن واژه درافتاده.راستی كه می گوید عقل می برد!!!من می گویم هیچ كس جـراُت ندارد.آیا كسی كه این را میگوید دل ندارد.باید كه داند،نمی تواند.(البته گاهی موقع چیزی مثل هوس می آید و این پیكار را به سود خود تمام می كند و یا چیزی با لاتر و كمتر از آن و...)
آری زمین و زمان را یكی كردم واز كس و بی كس یاری جستم تا در این میدان پیروز بر دل شوم اما نتونستم آن موقع بود كه عاشقش شدم و برایش از جون و دل مایه گذاشتم ، عاشق آنكه مرا نیستم كرد.شاید از اول هم چیزی نبودم اما اگر هم بودم آن نبودم،اگر بودم من هم حالا حالاها بودم.
نمی دانم چرا گویند روزان خوشی زودگذرند شاید برای اینكه اسیر نفرین روزان ظلمت و مبهمی هستند كه از گذشته به آنان به ارث رسیده. اما چگونه¿¿¿
میخواستم بی تفا وت ازكنار وا‍‍‍‍‍‍‍ژه ی زندگی گذر كنم اما انگارداشت منو می پایید چون لحظه ای از خود بی خود شدم یقه ام را گرفت و كشیده ای محكم نثارم كرد،كشیده ای كه اگر قلم عمرم روی ”ی“ آن نیز باشد سرخی اش از صورتم نخواهد رفت و مرا در دم آخر هم آسوده نخواهد گذاشت و شاید در اوج به زمین خواهدم زد.شاید چاره اش لحظه ای درنگ درسربالایی آن حرف واپسین و برداشتن قلم ازتكه پاره های این دفتر غم زده باشد.آه، آه،آه...
پس آن بهتر كه این واپسین حرف بهتر از قلم درآید تا...

دكتر شریعتی،صادق هدایت

شهر فرشتگان(نیكولاس كیج) ،دشنه و قیصر ( بهروز وثوقی)

www.amitris21 [at] yahoo [dot] com

كارشناس

چه امید بندم در ابن زندگانی که در ناامیدی سر آمد جوانی سرآمد جوانی و ما را نیامد پیام وفایی از این زندگانی بنالم زمحنت همه روز تا شام بگریم ز حسرت همه شام تا روز تو گویی سپندم بر این آتش طور بسوزم از این آتش آرزوسوز بود کاندرین جمع ناآشنایان پیامی رساند مرا آشنایی؟ شنیدم سخن ها زمهر و وفا، لیک ندیدم نشانی ز مهر و وفایی چو کس با زبان دلم آشنا نیست چه بهتر که از شِکوه خاموش باشم چو یاری مرا نیست همدرد، بهتر که از یاد یاران فراموش باشم ندانم در آن چشم عابدفریبش کمین کرده آن دشمن

مشکي

معمولي

مهربان ، باهوش ، پر سرو صدا

خالی بندی