سلام دوست خوبم شمعم و باشد هوای سوختن در سر مرا كو شراری تا كه بنشاند به خاكستر مرا شد دلم خون و نشد راز نهانم آشكار عاقبت بیرون نیفتاد از صدف گوهر مرا هیچ كس آغوش گرم خود برویم باز نكرد خاك را نازم كه می گیرد چو جان در بر مرا سر نهادم سالها چون نقش پا در راه او ای خوش این طالع كه شد خاك رهش بستر مرا بعد عمری شد نگاهم با نگاهش آشنا خوب شد اخر فكند آتش به بال و پر مرا همنفس با آه سردو همنشین با حسرتم بی تو نبود غیر این دو . همدم دیگر مرا جان مشتاقم به لب از جلوه ساقی رسید كو مجالی تا رسد لب برلب ساغر مرا روزگاری شد كه از باغ و چمن بیگانه ام با قفس انسی است از تاثیر بوم بر مرا دوستدار تو من