شبی در حال مستی تكیه بر جای خدا كردم در آن یك شب خدایی من عجایب كارها كردم جهان را روی هم كوبیدم از نو ساختم گیتی ز خاك عالم كهنه جهانی نو بنا كردم كشیدم بر زمین از عرش، دنیادار سابق را سخن واضح تر و بهتر بگویم كودتا كردم خدا را بنده خود كرده خود گشتم خدای او خدایی با تسلط هم به ارض و هم سماكردم میان آب شستم سهر به سهر برنامه پیشین هر آن چیزی كه از اول بود نابود و فناكردم نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو رامعدوم كشیدم پیش نقد و نسیه بازی را رهاكردم نمازو روزه را تعطیل كردم، كعبه رابستم وثاق بندگی را از ریاكاری جدا كردم امام و قطب و پیغمبر نكردم در جهان منصوب خدایی بر زمین و بر زمان بی كدخداكردم نكردم خلق ، ملا و فقید و زاهد و صوفی نه تعیین بهر مردم مقتدا و پیشوا كردم شدم خود عهده دار پیشوایی در همه عالم به تیپا پیشوایان را به دور از پیش پاكردم بدون اسقف و پاپ و كشیش و مفتی اعظم خلایق را به امر حق شناسی آشنا كردم نه آوردم به دنیا روضه خوان و مرشد ورمال نه كس را مفتخواه و هرزه و لات و گداكردم نمودم خلق را آسوده از شر ریاكاران به قدرت در جهان خلع ید از اهل ریاكردم ندادم فرصت مردم فریبی برریا پوشان نخواهم گفت آن كاری كه با اهل ریاكردم به جای مردم نادان نمودم خلق گاو و خر میان خلق آنان را پی خدمت رها كردم مقدر داشتم خالی ز منت، رزق مردم را نه شرطی در نماز و روزه و ذكر و دعاكردم نكردم پشت سر بندگان لخت و عورایجاد به مشتی بندگان آْبرومند اكتفا كردم هر آنكس را كه میدانستم از اول بودفاسد نكردم خلق و عالم را بری از هر جفاكردم به جای جنس تازی آفریدم مردم دل پاك قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم سری داشت كو بر سر فكر استثمار, كوبیدم دگر قانون استثمار را زیر پا كردم رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم نه جمعی را برون از حد بدادم ثروت ومكنت نه جمعی را به درد بی نوایی مبتلاكردم نه یك بی آبرویی را هزاران گنج بخشیدم نه بر یک آبرومندی دو صد ظلم و جفا کردم نكردم هیچ فردی را قرین محنت و خواری گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم به جای آنكه مردم را گذارم در غم و ذلت گره از كارهای مردم غم دیده وا كردم به جای آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون به الطاف خدایی درد مردم را دوا كردم جهانی ساختم پر عدل و داد و خالی ازتبعیض تمام بندگان خویش را از خود رضا كردم نگویندم كه تاریكی به كفشت هست از اول نكردم خلق شیطان را عجب كاری به جاكردم چو میدانستم از اول كه در آخر چه خواهدشد نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم نكردم اشتباهی چون خدای فعلی عالم خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفاكردم زمن سر زد هزاران كار دیگر تا سحرلیكن چو از خود بی خود بودم ندانسته چه هاكردم سحر چون گشت از مستی شدم هوشیار خدایا در پناه می جسارت بر خدا كردم شدم بار دگر یك بنده درگاه او گفتم خدایا کفر میگویم پریشانم پریشانم چه می خواهی تو از جانم نمی دانم نمیدانم مرا بی آن که خود خواهم اسیر زندگی کردی تو مسوولی خداوندا به این اغاز وپایانم من آن بازیچه ای هستم که می رقصم به هر سازت تو می خندی از آن اول به این چشمان گریانم نه در مسجد نه میخانه نه در دیری نه در کعبه من آن بیدم که می لرزم دگر بر مرگ و پایانم خدایی نا خدایی هرچه هستی غافلی یارب که من آن کشتی بشکسته ای در کام طوفانم تویی قادر تویی مطلق نسوزان خشک وترباهم

روی هر پله ای که ایستاده باشی ، خدا یک پله بالاتر ، نه برای اینکه یادت بندازه که اون خداست و تو بنده ای ، برای اینکه دست تو بگیره و تورو بالاتر ببره