همیشه از کسانی می نویسم که تو زندگیم بودن و حالا نیستن می دونم اگه دوستم داشتن تنهام نمیزاشتن اگه می بینم بعضی وقتها به هر طریقی یادم می کنن چون با ور دارن به عنوان کسی که دوستشون داشتم تو زندگیشون بودم اونها فکر می کنن اگه هر موقع بخوان می تونن برگردن افسوس... آن زمان كه باید دوست بداریم كوتاهی میكنیم آن زمان كه دوستمان دارند لجبازی میكنیم و بعد ... برای آن چه از دست رفته آه میكشیم می دونی به نظر من کسی که از عشق و دوست داشتن بگه.. و یک نفرو توزندگیش قبول کنه چشمهاش ناخداگاه به روی بقیه بسته میشه و همه چیزو تو وجود همون یک نفر میبینه در نتیجه تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح می دهم