مصطفی پیرنیا استقلالی

راد مردی دیدمش اندر خیال
دادمیزد در غمی افسرده حال
حال او چون حال من آشفته بود
در خیالم یار او هم رفته بود
بر برش رفتم نشستم در كنار
من بگفتم بحر او هجران یار
شعله بر قلب و به جانم میزند
بر سرم فكرو خیالی میزند
فكر خامی در سرم پرورده ام
بر دهان جام شراب آورده ام
باز نوشم بهر امكان دلم
هر كه بیند باز گید بیدلم
بیدلم سرو خرامانم رواست
یار من اندر پس این كوچه هاست
یار من همچون گلی بیگانه بود
در دلم او تك بدو دردانه بود
بر رخش تك خال مه رویان نشان
بر دلش رنگین تر از رنگین كمان
از حسانش هر چه گویم كم بود
نزد او هر نیكو بد خوبم بود
من صد افسوسم چرا نا گفتمش
قصه ی عشقم به حتی دیدنش
بی خبر رفتو كنار دیگری
بهر ایام خوشی در دلبری
من به یادش غصه ها دارم ولی
روی گریان جان افسرده دلی
كاش میشد این همه در خواب بود
روزگارم غرق در امیال بود
عشق من اندر برم غمخوار بود
نه چنین جان و دلم بیمار بود
برتو گفتم راز این افسرده دل
تا بدانی بهره گیری تو ز گل
از پس این مرده دل تدبیر كن
یار خود اندر برت تسخیر كن
حال این سرگشته حیران ببین
اینچنین كاری نیاید بر زمین
بر برش رو راز این عشقت بگو
درد و رنجت بر برش گو مو به مو
تا چو من ویرانه را مهمان نشی
بر دم میخانه ها گردان نشی

مرد20 ساله مجرد

5 ماه و 13 روز