هابیل و قابیل از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون هابیل از همان روزی که صدر پیغام‌آوران باریتعالی، زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود از همان روز که یوسف را برادرها به چاه انداختند از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود بعدها دنیا پراز آدم شد و این آسیاب هی گشت و گشت قرنها از مرگ انسان هم گذشت، ای دریغا آدمیت برنگشت. صحبت از پاکی و مروّت ابلهی است صحبت از عیسی و موسی و محمد نابجاست، قرن قرن …….. من كه از پژمردن یك شاخه گل، از فغان یك قناری در قفس از نگاه ساكت یك كودك بیمار، حتی قاتلی بردار، اشك در چشمم و بغضم در گلوست، ونه در این ایام زهر، زهر دارم در سبوست مرگ او را از كجا باور كنم، صحبت از پژمردن یك برگ نیست، وای ….. ! جنگل را بیابان می‌كنند. دست خون‌آلوده خویش را در پیش خلق پنهان می‌كنند. هیچ حیوانی به حیوانی نمی‌دارد روا، آنچه این نامردمان با جان انسان می‌كنند. صحبت از پژمردن یك برگ نیست، فرض كن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست ، فرض كن یك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست، فرض كن جنگل بیابان است از روز نخست در كویری سوت و كور، در میان مردمی با این مصیبتها صبور صحبت از مرگ‌محبت مرگ‌عشق، گفتگو از مرگ انسانیت است گفتگو از مرگ انسانیت است ! کارو