ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم چند وقتی است كه هر شب به تو می اندیشم به تو آری به تو یعنی به همان منظر دور به همان صبز صمیمی به همان باغ بلور به همان سایه،همان وهم و همان تصویری كه سراغش زغزلهای خود می گیری به همان زل زدن از فاصله دور به هم یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم به نفسهای تو در سایه سنگین سكوت به سخنهای تو با لهجه شیرین سكوت شبحی چند شب است آفت جانم شده است اول اسم كسی ورد زبانم شده است در من انگار كسی در پی انكار من است یك نفر مثل خودم تشنه دیدار من است یك نفر ساده چنان ساده كه از سادگیش میشود یك شبه پی برد به دلدادگیش آه ای خواب گران،سنگ سبكبار شده بر سر روح من افتاده و آوار شده یك نفر سبز،چنان سبز كه از سرسبزیش می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش آی بی رنگ تر از آینه یك لحظه بایست راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یكیست حتم دارم كه تویی آن شبح آینه پوش عاشقی جرم قشنگی است به انكار مكوش آری آن سایه كه شب آفت جانم شده بود آن الفبا كه همه ورد زبانم شده بود اینك از پشت دل آینه پیدا شده است تماشا گه این سیل ، تماشا شده است آن الفبای دبستانی دلخواه تویی عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی