تو گل سرخ منی تو گل یاسمنی تو چنان شبنم پاك سحری ؟ نه از آن پاكتری تو بهاری ؟ نه بهاران از توست از تو می گیرد وام هر بهار اینهمه زیبایی را هوس باغ و بهارانم نیست ای بهین باغ و بهارانم تو سبزی چشم تو دریای خیال پلك بگشا كه به چشمان تو دریابم باز مزرع سبز تمنایم را ای تو چشمانت سبز در من این سبزی هذیان از توست زندگی از تو و مرگم از توست سیل سیال نگاه سبزت همه بنیان وجودم را ویرانه كنان می كاود من به چشمان خیال انگیزت معتادم و دراین راه تباه عاقبت هستی خود را دادم آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا در پی گمشده ی خود به كجا بشتابم ؟ مرغ آبی اینجاست در خود آن گمشده را دریابم و سحرگاه سر از بالش خواب بردار كاروانهای فرومانده خواب از چشمت بیرون كن باز كن پنجره را تو اگر بازكنی پنجره را من نشان خواهم داد به تو زیبایی را بگذاز از زیور و آراستگی من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد كه در آن شكوت پیراستگی چه صفایی دارد آری از سادگیش چون تراویدن مهتاب به شب مهر از آن می بارد باز كن پنجره را من تو را خواهم برد به عروسی عروسكهای كودك خواهر خویش كه در آن مجلس جشن صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس صحبت از سادگی و كودكی است چهره ای نیست عبوس كودك خواهر من در شب جشن عروسی عروسكهایش می رقصد كودك خواهر من امپراتوری پر وسعت خود را هر روز شوكتی می بخشد كودك خواهر من نام تو را می داند نام تو را می خواند گل قاصد آیا با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟ باز كن پنجره را من تو را خواهم برد به سر رود خروشان حیات آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز بهتر آنست كه غفلت نكنیم از آغاز باز كن پنجره را صبح دمید