من نگاهتو می خواستم که قشنگ ترین غزل بود صحبت از فاجعه ی عشق با من از روز ازل بود من یه عاشق غریبم با دلی خون و شکسته اشک من اشک غروبه رو تن پیچک خسته *** آخ که چشمات چه قشنگ بود با غزل های نگاهت آب می شد دلی که سنگ بود آخ که چشمات چه قشنگ بود ! چه قشنگ بود حرف چشمات با نگاه عاشق من کاش می موند همیشه باقی لحظه های با تو بودن *** دیگه بی تو همیشه فکر رفتن رو دارم اگه امروز بمونم ، واسه فردا چی دارم ؟ پس چرا باید بمونم ، من که تو سینه ی آهم ؟ پس چرا باید بمونم ، من که تو رنگا سیاهم ؟ حالا من خسته از این راه ، می کَنم قلبمو از جا شاید این قصه ی کوتاه ، سهم من بوده تو دنیا !