چه زیبا عشق را با زبانی لبریز از سكوت و اشارات ،‌دستهایی كه مرا بر شانه آسمان می نشاند ،‌تفسیر میكنی .

صدای دل نشینت آن گاه كه در تالار اندیشه من طنین می افكند روح و ذهن خسته از تكرارم را برای زیستنی دوباره و شكفتنی دیگر فرا می خواند .

صداقت تو چون باران دلنشین بهاری ،‌شرق و غرب اندیشه ام را سبز و قصیده راستی ، در ذهنم تداعی میكند .

ای باران مهربانی !

هرگز صداقت چشمان تو را د رتقسیم عشق نخواهم فهمید . چگونه است كه تو در سیال عشق ،‌عشق را چنین زلال به خاطر سپرده ای ؟

چگونه است كه در آیین آشفته بازار ،‌تا هنوز نجابت آینه های بی غباری و زندگی را با وفا آذین میكنی .