ای دل خسته 

 سکوت شب را به یاد دوست

در تشویش آزرده سپری کن

که چنین است رسم روزگار

حتی یاران هم

افسانه های زیبا و ابرهای فراری آسمان ذهن شلوغت را

با تمسخری بس فراخ و عمیق

با بازی روزگار می سنجند

و هرگز تو را نمی بینند

که چگونه خاطری چنگ خورده را به حراج گذاشته ای

حراجی که هیچ خریداری ندارد

 و تو

تنها به امید دیدار او در تلاطمی

بیهوده شمارش خلق را تکرار می کنی . . .