چرا نمی شناسمت؟
می دانم مرا نمی شنوی و من این را از سیبی كه از دستت افتاد فهمیدم
دیگر به غربت چشمهایت خو كرده‌ام و به دردهای بادكردۀ روحم
كه از قاب تنم بیرون زده‌اند
با توام بی حضور تو
بی منی با حضور من
می بینی تا كجا به انتحار وفادار مانده ام تا دل نازك پروانه نشكند.
همه سهم من از خود دلی بود كه به تو دادم و هر شب بغض گلویت را در تابوت
سیاهی كه برایم ساخته بودی گریستم و تو هرگز ندانستی كه زخم‌هایت، زخم‌های مكررم بودند
نخ های آبی ام تمام شده‌اند و گل‌های بقچه‌ی چهل تیكه دلم ناتمام مانده‌اند.
باید پیش از بند آمدن باران بمیرم.