محمد تقی رحیمی نژاد

حجاب چهرهٔ جان میشود غبار تنم
خوشا دمی که از آن چهره پرده برافکنم

چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست
روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم
دریغ و درد که غافل زکار خویشتنم

چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس
که در سراچه ترکیب تخته بند تنم

اگر زخون دلم بوی شوق میاید
عجب مدار که هم درد نافهٔ ختنم

طراز پیرهن زر کشم مبین چون شمع
که سوزهاست نهانی درون پیرهنم

بیا و هستیِ حافظ ز پیش او بردار
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

مرد27 ساله مجرد

3 سال و 6 ماه و 14 روز