فکروعشق:
وقتی شما به کسی فکر میکنید که عاشق او هستید ان فکر عشق نیست.
عشق تنها زمانی تجلی می یابد که هرگونه حرکت و فعل و انفعالات فکری متوقف گردد.
فکر به طور اجتناب ناپذیری منجر به احساس تعلق وتملک می شود واحساس تملک-اگاهانه یا نااگاهانه-حسادت به بار می اورد وانجا که حسادت هست مسلما عشق نیست.
تمام گرفتاری ها و رنج های انسان بدانجهت است که فکر نقش عشق را بازی میکند.
هرگاه قلب با فکر پر شود جایی برای عشق باقی نمی ماند.
فکر بزرگترین مانع شکوفایی و تجلی عشق است.