گل من ؛ قلبت را ، به خداوند سپار...

آن همه تلخی و غم ، این همه شادی و ایمانت را...

گاهی از عشق گذر کن و دلت را ، بسپار

به خداوندی که

خوب می داند گل من ؛

سهم تو از دل چیست...!

گاه ، دلتنگ شوی ،

گاه ، بی حوصله و سخت و غریب!

و زمانی را هم ، غرق شادی و پر از خنده و عشق...

همه را ، ای گل ناز ، به خداوند سپار...

خاطرات جمع ، عزیز! که عدالت ؛ خصلت مطلق اوست...

گل نازم ؛ این بار

چشم دل را واکن!

...دست رد بر دل هر غصه بزن!

حرف هایت را ، گرم و آرام و بلند ، به خداوند ، بگو...

عشق را تجربه کن !

حرف نو را این بار ، از لب شاد چکاوک بشنو!

قطره آبی بچکان ؛ بر کویر دل و بر بایر این عاطفه ها...!

گل من ؛ در این سال ، که پر از روز و شب است ،

و پر از خاطر هایی تازه

چشم دل را ، نو کن

و شبیه شب و شبنم ، غرق موسیقی باش!

لحظه ها ، می گذرند ، تند و بی فاصله از هم...

مثل آن لحظه که دیروز شد و

مثل آن روز که انگار ، گلم ،

هرگز از ره نرسید...!

...آری ای خوب قشنگ ؛

زندگی ، آمدن و رفتن نیست...

خاطره ها هستند ، گاه شیرین و گهی تلخ و غریب!

بهتر آن است که در روز جدید ،

فکر را نو بکنیم ، عشق را ، سر بکشیم

 و دل تار غمین را

بنشانیم سر سفره نور ،

خانه اش را بتکانیم و سپس

هر در و پنجره را ، سوی چشمان خدا وا بکنیم...

روز نو ، آمده است!

و بهار هم امسال ، مثل هر سال از آغوش خدا ، می روید!

کاش ، این بار ، گلم؛

... با دل گرم زمین ، عهد بندیم ، دگر؛

قدر بودن ها را ، خوب تر می دانیم...

و خدا را هر روز ، از نگاه همگان می خوانیم...!

فاصله ، بسیار است بین خوبی و بدی...می دانم!!!