ای بت سیمین من باز رخ افشانده‌ای
عاشق رویت منم دست مرا خوانده‌ای

طره گیسوی تو دامگه قلب من
صید نمودی مرا موی چو پیچانده‌ای

پیرهنت از حریر رنگ رخت چون انار
باز به رنگ رخت پیرهن استانده‌ای


عطر تو در كوچه قلب من آكنده شد
بر بدن خود مگر عطر بیفشانده‌ای

گرچه نیم در كنار تا بكشم در برت
همچو یكی سروناز در نظرم مانده‌ای

از صدف قلب من با نظر مهر خود
هر چه بود غیر تو تا به ابد رانده‌ای

عشق خودت را چو نور ای مه شبهای من
بر دل شیدای من باز تو تابانده‌ای

(میثم)