azizam tavalodet mobarak

ما ... می‌کشانِ بازآمده از انتظارِ آسمان بودیم عصای حوصله بر درگاهِ نیلگونِ گریه می‌زدیم می‌رفتیم، حرفی نبود فقط گاه زائرانِ بی‌پیاله‌ی خواب‌آلود را به رویای آینه می‌خواندیم! آن شب اگر به خاطرِ بازآمدنِ تو نبود درگاهِ دریا را به عطرِ آب و طعمِ ترانه نمی‌شُستیم! چه اشتباه بزرگی! آن شب چه مشتری‌ها که با آوازهای ارزانشان در باد خسته از خریدِ خوابِ سنگینِ گریه برمی‌گشتند! و کسی آنجا اصلا انتظار معجزه نداشت و کسی آنجا اصلا امیدوارِ عبورِ نوشتن از عرضِ حالِ‌ آینده نبود! چشمِ ترسیده‌ی من انگار از خرابِ آبشان در هاونِ تشنه حتی آب نمی‌خورد. همه‌ی اهلِ باران‌های موسمی بر این باور بودند که فردایی نه چندان دور باز شاعری شب‌نشین از آرایش گریه‌ها باز می‌آید و در غیابِ آن همه ستاره‌ی بینا از بازماندگانِ بامدادِ غمگین ما می‌پرسد: - شما که اینجا بودید، بگویید، چه بر سرنوشتِ آن همه چراغِ شکسته گذشت!؟ - شما که اینجا بودید ... چرا از عطر آب و طعمِ ترانه سخن گفتید، دُرُست وقتی که ما می‌کشانِ بازآمده از انتظارِ آسمان بودیم!