دلم گرفت، چراغی بیاور در این مرغزار مرگ آور

نوا به شماره آمد ، نازنینی را همراه كن به یاس اشك بار آور

این جنگل سكر آور خمار برای هبوت تنهایی كسی است

سیاه مباش و رنگین كمان ارغنون بر من بیاور

در آن مزرعه زرد نا بلد خوشه ای سبز بچین

بر این كودك بی سبب قصه ای بخوان خواستنی ، رستنی

با من بیامیز اسطوری ، هگمتانه ، داریوشی نو بساز

شاهزاده دلم باش ، بر این مزرعه زرد پدری ، سیبی بچین

در آن دهلیز مست كننده ، عطر تو ، جای صد گل باقیست

در آن طاق گلی ، بر آن اتاق خالی ، عطر تن تو بی صدا جاریست

بیا با بهار، با شكوفه من، با نوای هم ، باز كوچك بی من

ثانیه ای تنفس كن در تن پاره كه جای صد بوسه خالیست