در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گو می کنم

خدا پرسید : پس تو می خواهی با من گفت و گو کنی؟
من در پاسخ گفتم : اگر وقت دارید
خدا خندید:
وقت من بی نهایت است.
در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی؟
پرسیدم ، چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد؟

خدا پاسخ داد : در کودکیشان ،
اینکه آنها از کودکیشان خسته می شوند ،
عجله دارند که بزرگ شوند ،
و بعد دوباره پس از مدتها ، آرزو می کنند که کودک باشند ،
اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول بدست آورند ،
اینکه با اضطراب به آینده می نگرند ،
و حال را فراموش می کنند ،
و بنا براین نه در حال زندگی می کنند نه در آینده ،
اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند ،
و به گونه ای می میرند که هرگز زندگی نکرده اند .

دستهای خدا دستانم را گرفت
برای مدتی سکوت کردیم ،
و من دوباره پرسیدم :
بعنوان یک پدر ،
می خواهی کدام درس زندگی را
فرزندانت بیا موزند ؟
او گفت : بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد ،
همه ی کاری که آنها می توانند بکنند این است که
اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند .
بیامورند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند،
بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی
در قلب آنها که دوستشان داریم ایجاد کنیم ،
اما سالها طول می کشد تا آن زخم ها را التیام بخشیم ،
بیاموزند ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد ،
کسی است که به کمترین ها نیاز دارد ،
بیاموزند که آدمها یی هستند که آنها را دوست دارند ،
فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند ،
بیاموزند که دونفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند ،
و آن را متفاوت ببینند ،
بیاموزند که کافی نیست که فقط آنها دیگران را ببخشند ،
بلکه انها باید خود را نیز ببخشند .

من با خضوع گفتم :
ازشما بخاطر این گفت و گو متشکرم
آیا چیزی هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟
خداوند لبخند زد و گفت :
فقط اینکه بدانند من اینجا هستم !