زن

تماس با آشنايان و دوستان

ليسانس

من كه از پژمردن یك شاخه گل از نگاه ساكت یك كودك بیمار از فغان یك قناری در قفس
از غم یك مرد، در زنجیر حتی قاتلی بر دار!اشك در چشمان و بغضم در گلوست
وندرین ایام، زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست ...!
مرگ او را از كجا باور كنم؟
صحبت از پژمردن یك برگ نیست
وای! جنگل را بیابان می كنند
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می كنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمی‌دارد روا
آنچه این نامردمان با جان انسان می كنند
صحبت از پژمردن یك برگ نیست
فرض كن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض كن یك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض كن جنگل بیابان بود از روز نخست
در كویری سوت و كور
در میان مردمی با این مصیبت‌ها صبور
صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق

..... گفتگو از مرگ انسانیت است ....





من صدا می زنم : " آی! باز کن پنجره، باز آمده ام. من پس از رفتن ها ، رفتن ها با چه شور و چه شتاب ،

در دلم شوق تو اکنون! به نیاز آمده ام

داستان ها دارم ، از دیارانی که سفر کردم و رفتم بی تو . از دیارانی که گذر کردم ، رفتم بی تو ، بی تو می رفتم ، می رفتم ، تنها ، تنها.

و صبوری مرا ، کوه تحسین می کرد .

من اگر سوی تو بر می گردم دست من نیست تهی

" کاروان های محبت با خویش ارمغان آوردم"

من به هنگام شکوفایی گل ها در دشت ، باز بر خواهم گشت ،

تو به من می خندی! من صدا می زنم : " آی ! باز کن پنجره را

هيچکدام !

متغيير