محسن قلی زاده

محمد در کنارم اشک می ریخت.نم دانستم که باید به او چه بگویم.او به عشق بازی مشغول بود و من کاری جز نگاه کردن نمی کردم.چیزی عایدم نشده بود.دچار روز مرگی شده بودم و همه چیز برایم عادی شده و معنی واقعی خود را از دست داده به سادگی از کنار آنها می گذرم.آرزو می کنم که هیچ کس به این درد مبتلا نشود.وای بر آن

ایستگاه بعدی پادگان شهید محمودوند بود که در آن چهار شهید گمنام نگهداری می شد(معراج شهدا).اول نمی دانستم که به کجا آمده ام اما بعد از وضو وقتی به حسینیه آنجا رسیدم و شهدا را دیدم مهر بر زبانم زده شد(به فاصله یک هفته دوباره با بچه های هیئت به اینجا آمدم اما لطف دفعه اول را نداشت)کلامی به زبان نیاوردم.

با دنیای از حرف به اینجا آمدم.اما نمی توانم حتی کلمه ای را به زبان جاری کنم.دیوانه وار از این سو به آن سو می روم شاید توفیقی حاصل شود اما نه ....به بچه ها نگاه می کنم آنها هم همین طور در حال قدم زدن هستند و در دشت پراکنده ،آنها هم به دنبال گم شده خودشان می گردند.گم شده ای که خود هم نمی دانند چرا در

از پل ناجیان در حال گذشتن هستیم که به روی رود کرخه زده شده است(بعد از جنگ)فرصت کافی برای رفتن به سایت های 4و 5 را نداریم این سایت ها در زمان شه احداث شده بود و در ابدای جنگ به دست عراق افتاده بود.صدام گفته بود که اگر ایران این سایت های موشکی با پس بگیرد کلید بصره را به ایران می دهم.این سایت ها برای

به سمت شوش در حر کت هستیم.آسمان ابری و دشت با سبزی خود که نشان از بهار زود رس دارد خودنمایی می کند.چه زیبا و چشم گیر است این دشت. جو حاکم بر این سفر تفاوتهای زیادی با سفر های گذشته ی من به این سرزمین دارد.با ین وجود به مقصود خود خواهم رسید.به امید ....... شوش دانیال.دومین ایستگاه ما بود.با اینکه دو

راهی طولانی رو به سوی میکده،سخت اما دوست داشتنی.چشم که باز کردم خود را در سرزمینی یافتم که همه چیز آن برای من دیدنی بود.با دقت به بیرون نگاه می کردم و از خود می پرسیدم که چه روز هایی بر آن گذشت و چیست که او را بعد از این روز ها آرام کرده است.بله به دنیال این جواب به انجا آمده ام و می دانم که مرا به