جز من اگرت عاشق شیداست بگو . ور میل دلت به جانب ماست بگو. گرهیچ مرا در دل تو جاست بگو. گر هست بگو  نیست بگو راست بگو

سكوتم را به باران هدیه كردم. تمام زندگی را گریه كردم .نبودی در فراق شانه هایت. به هر خاكی رسیدم تكیه كردم

من به قصد دیدن رودخانه ها و کوه ها به گرد جهان گردیده ام برای این سفرها بهای زیادی پرداخته ام. من به راه های دور رفته ام و بسیار چیزها دیده ام ،اما من فراموش کردم: قطره شبنمی نشسته بر علفی خرد را که درست جلوی خانه ام بود ببینم. قطره شبنمی که انعکاس تمامی جهان را در خود داشت

یک شب از دست کسی باده ای خواهم خورد که مرا با خود، تا آن سوی اسرار جهان خواهد برد! با من از «هست» به «بود›› با من از نور به تاریکی، از شعله به دود با من از آوا تا خاموشی، دورتر، شاید تا عمق فراموشی راه خواهد پیمود. کی از آن سرمستی خواهم رست؟ کی به همراهان خواهم پیوست؟ من، امیدی را در خود بارور ساخته ام تاروپودش را، با عشق تو پرداخته ام. مثل تابیدن مهری در دل مثل جوشیدن شعری از جان مثل بالیدن عطری در گل جریان خواهم یافت. مست از شوق تو از عمق فراموشی، راه خواهم افتاد باز از ریشه به برگ باز از «بود» به «هست›› باز از خاموشی تا فریاد! سفر تن را تا خاک تماشا کردی سفر جان را از خاک به افلاک ببین! گر مرا می جویی سبزه ها را دریاب! با درختان بنشین! کی؟کجا؟آه، نمی دانم ای کدامین ساقی! ای کدامین شب! منتظر می مانم.

اگه روزی دلت خواست گریه کنی به من بگو قول نمی دم بتونم بخندونمت ، اما می تونم با تو گریه کنم . اگه روزی خواستی از اینجا بری ، نترس به من بگو ، قول نمی دم تو رو از رفتن باز دارم ولی من هم می تونم با تو بیام . اگه روزی نخواستی صدای کسی رو بشنوی به من بگو ، قول می دم سکوت کنم . اما اگه روزی صدام کردی و پاسخی نشنیدی زود بیا و مرا ببین شاید این منم که به تسلای تو نیاز دارم