درود بر خدا زدم فریاد خدایا این چه رسمیست؟ رفیقان را جدا کردن هنر نیست رفیقان قلب انسانند خدایا بدون قلب چگونه میتوان زیست؟

سكوت من از بیقراری كاغذ تا ارتفاع برف امتدادی كه فصل هایم را بی ترنم ترانه ای به هم پیوند می زند جوانه ای كه هنوز در گذر سال و ماه همچنان جوان است تا پیر شوم مثل كاغذ مثل برف و استواری قلم مثل تمام جوانیم بی هیچ حادثه ای میان انبوه غزلهای نگفته خشكیده است تا هنوز در حسرت نگاه خیس كودكی ام گم شوم میان روزهای برفی وقتی كه چشم هایت سرشار از حرفهای عاشقانه است مثل جوانه های بید كه حالا مجنون می شوند تا كوچه های بی عابر به خیابان های پر ازدحام پیوند بخورند تا فاصله هدیه ی لحظه های بی برگشت شود وقتی كه حضورت را جز در میان نامه ها و عكسها نمی یابم تا همچنان سكوت شبهایم با من یكی شود در بیقراری كاغذ