خسته.. خسته.. خسته تر...
از سختیهای سخت زمانه. از گذر سریع ایام. از گردش بی پایان چرخ روزگار.
تماشا
كردن چهره غبارگرفته تو، غم عجیبی رو در وجودم زنده میكرد. رنج سالها
زندگی كه با هزاران مشكل و مصیبت به دوش میكشیدی و از همه اونها، هیچ چیزی
برام نمیگفتی. قصه های فراوان از رفتن دوستان قدیمی داشتی و قصه گوی شبهام
نمیشدی مبادا كه خاطرم لحظه ای آزرده بشه.
از تو خیلی چیزها یاد
گرفتم. اینكه غمهام توی قلبم باشه و شادی در نگاهم. اینكه باغچه زندگی به
خاك استقامت و آب ایمان و گرمای محبت نیاز داره. شاید گاه و بیگاه از
نصیحت های تو فرار كردم، شاید غرور جوانی مانع شد سوالهای زیادی رو كه در
ذهن داشتم و دارم از تو بپرسم، اما...
پدر مهربانم. ای كاش خستگیهات رو یه روز هم كه شده با من قسمت میكردی. ای كاش نگفته هات را برای تنها دخترت میگفتی..
نگاهت
می كردم. به دنبال لحظه ای كه با تو حرف بزنم. بهانه ای كه تو با من حرف
بزنی. از سیاست، از ماشین، از پول تلفن، از تجربه هات....شاید اونجوری كه
شایسته بود قدر فرصت های گذشته را ندونستم. حتما همینطوره.اگه اینطوری
نبود الان حسرت گذشته رو نمیخوردم.حسرت روزهای خوب زندگیم رو.روزهایی كه
مثل باد گذشتن.روزهای با هم بودنمون .حیف كه زود گذشت... ..

: روزی مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا میکرد که زیبا ترین قلب دا در تمام آن منطقه دارد.جمعیت زیادی جمع شدند.قلب او کاملا سالم بود.و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود.پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است كه تا كنون دیده اند.مرد جوان در كمال افتخار با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود پرداخت ؛ناگهان پیر مردی جلوی جمعیت آمد و گفت((اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست.))

مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه كردند.قلب او با قدرت تمام میتپید اما پر از زخم بود.قسمتهاا از قلب برداشته شده بود و تكه هایی جایگزین آخها شده بود.اما آنها به درستی جاهای خالی را پر نكرده بودند و گوشه های دندانه دندانه در قلب او دیده میشد.در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت كه هیچ تكه ایی آنها را پر نكرده بود.مردم با نگاهی خیره به او مینگریستند و با خود فكر میكردند كه این پیر مرد چطور ادعا میكند كه قلب زیباتری دارد.مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره كرد و خندید و گفتتو حتما شوخی میكنی...قلبت را با قلب من مقایسه كن؛قلب تو تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است.))

پیر مرد گفتدرست است قلب تو سالم به نظر میرسد اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمیكنم.میدانی هر زخمی نشانگر انسانی است كه من عشقم را به او دادم.من بخشی از قلبم را جدا كرده ام و به او بخشیده ام.گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده است.كه به آن قسمت بخشیده شده قرار داده ام؛اما چ ون این دو عین هم نبوده اند گوشه های دندانه دندانه در قلبم دارم كه برایم عزیزند.چرا كه یادآور عشق میان دو انسان هستند.بعضی وقتها بخشی از قلبم را به كسی بخشیده ام اما آنها چیزی از قلب خود به من نداده اند.اینها همین شیارهایی عمیق هستند گر چه دردآورند اما یادآورعشقی هستند كه داشته ام.امیدوارم كه آنها هم روزی بازگردند و این شیارهای عمیق را با قطعه ای كه من در انتظارش بوده ام پر كنند.پس میبینی كه زیبایی واقعی چیست؟))

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستادو در حالی كه اشك از گونه هایش سرازیر میشد به سمت پیرمرد رفت.از قلب جوان و سالم خود قطعه ای بیرون آورد. و با دستهای لرزان به پیرمرد تقدیم كرد.پیرمرد آن را گرفت آن را گرفت و در قلبش جای داد. و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را در جای زخم قلب مرد جوان گذاشت.مرد جوان به قلبش نگاه كرد دیگر سالم نبود اما از همیشه زیبا تر بود زیرا كه عشق از قلب پیرمرد به قلب او نفوذ كرده بود.