دورگرد دورگردم،دار قالی می خرم کاسه وظرف سفالی می خرم گر نداری کوزه خالی می خرم اشک در چشمان بابا حلقه بست عاقبت آهی زدو بغضش شکست آخر سال است ونان در سفره نیست ای خدا شکرت که این هم زندگی ایست بوی نان تازه هوش از ما ربود اتفاقاً مادرم هم روزه بود چهره اش دیدم که لک برداشته دست خوش رنگش ترک برداشته سوختم دیدم که بابا پیر بود بدتر از آن خواهرم دلگیر بود باز آواز درشت دورگرد پرده اندیشه ام را پاره کرد دورگردم، دار قالی می خرم کاسه وظرف سفالی می خرم گر نداری کوزه خالی می خرم خواهرم بی روسری بیرون دوید. گفت ای آقا،سفره خالی می خری...