خانه ام آتش گرفته ست, آتشی جانسوز هر طرف می سوزد این آتش, پرده ها و فرش ها را, تارشان با پود. من به هر سو میدوم گریان, در لهیب آتش پر دود؛ وزمیان خنده هایم, تلخ, و خروش گریه ام, ناشاد, از درون خسته سوزان, می كنم فریاد, ای فریاد! ای فریاد! خانه ام آتش گرفته ست, آتشی بی رحم. همچنان می سوزد این آتش, نقش هائی را كه من بستم بخون دل, بر سرو چشم در و دیوار, در شب رسوای بی ساحل. وای بر من, سوزد و سوزد غنچه هائی را كه پروردم بدشواری. در دهان گود گلدان ها, روزهای سخت بیماری. از فراز بام هاشان, شاد, دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب, بر من آتش بجان ناظر. در پناه این مشبك شب. من بهر سو میدوم, گریان از این بیداد. می كنم فریاد, ای فریاد! ای فریاد! وای بر من, همچنان می سوزد این آتش آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان؛ وآنچه دارد منظر و ایوان. من بدستان پر از تاول اینطرف را می كنم خاموش, وز لهیب آن روم از هوش؛ زآن دگر سو شعله برخیزد, بگردش دود. تا سحرگاهان, كه میداند, كه بود من شود نابود. خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر, صبح از من مانده بر جا مشت خاكستر؛ وای, آیا هیچ سر بر می كنند از خواب, مهربان همسایگانم از پی امداد؟ سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد. می كنم فریاد, ای فریاد! ای فریاد