میثم واهبی

به نام نامی دوست
خواب دیدم مرده ام خواب دیدم خسته و افسرده ام
روی من خروارها از خاک بود وای قبر من چه وحشتناک بود
تا میان گور رفتم دل گرفت قبر کن سنگ لحد را گل گرفت
بالش زیرسرم از سنگ بود غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود
ترس بود و وحشت و تنها شدن پیش در گاه خدا رسوا شدن
هر که آمد پیش حرفی راند و رفت سوره حمدی برایم خواند و رفت
ناله میکردم ولیکن بی جواب تشنه بودم در پی یک جرعه آب
آمدند از راه نزدم دو ملک تیره شد در پیش چشمانم فلک
یک ملک گفتا بگو نام تو چیست؟ آن یکی فریاد زد رب تو کیست؟
ای گنه کار سیه دل بسته پر نام اربابان خود یک یک ببر
گفتند عمر خود کردی تباه نامه اعمال تو گشته سیاه
ما که ماموریم و حق داوریم نک تو را سوی جهنم میبریم
نا امید از هر کجا و دل فکار می کشیدندم به خفت سوی نار
ناگهان الطاف حق آغاز شد از جنان درهای رحمت باز شد
مردی آمد از تبار آسمان نور پیشانیش فوق کهکشان
صورتش خورشید بود و غرق نور جام چشمانش پر از شرب طهور
گیسوانش شط پر جوش و خروش در رکابش قدسیان حلقه به گوش
لب که نه سر چشمه آب حیات بین دستش کائنات و ممکنات
بر سرش دستمال سبزی بسته بود بر دلم مهرش عجب بنشسته بود
کی به زیبایی او گل میرسید پیش او یوسف خجالت می کشید
در قدوم آن نگاه مه جبین از جلال حضرت حق آفرین
دو ملک سر را به زیر انداختن بال خود را فرش راهش ساختند
غرق حیرت داشتم این زمزمه آمد اینجا حسین فاطمه!!
صاحب روز قیامت آمده گوئیا بهر شفاعت آمده
سوی من آمد مرا شرمنده کرد مهربانانه به رویم خنده کرد
گفت: آزادش کنید این بنده را خانه آبادش کنید این بنده را
این که اینجا این چنین تنها شده کام او با تربت من وا شده
مادرش او را به عشقم زاده است گریه کرده بعد شیرش داده است
این که می بینید در شور است و شین ذکر لالایش بوده یا حسین
خویش را در سوز عشقم آب کرد عکس من را بر دل خود قاب کرد
بارها بر من محبت کرده است سینه اش را وقف هئیت کرده است
سینه چاک از بهر زهرا بوده است چای ریز مجلس ما بوده است
اینکه در پیش شما گردیده بد جسم و جانش بوی روضه می دهد
با ادب در مجلس ما می نشست او به عشق من سر خود را شکست
پرچم من را به دوشش می کشید پا برهنه در عزایم می دوید
اسم من راز و نیازش بوده است تربتم مهر نمازش بوده است
اقتدا بر خواهرم زینب نمود گاه می شد صورتش بهرم کبود
حرمت من را به دنیا پاس داشت ارتباطی تنگ با عباس داشت
نذر عباسم به تن کرده کفن روز تاسوعا شده سقای من
تا که دنیا بوده از من دم زده او غذای روضه ام را هم زده
بارها لعن امیه کرده است خویش را نذر رقیه کرده است
گریه چون برای اکبرم با خود او را نزد زهرا(ع) می برم
هر چه باشد او برایم بنده است گر بسوزد صاحبش شرمنده است
در مرامم نیست او تنها شود باعث خوشحالی اعدا شود
در فیامت عطر بویش می دهم پیش مردم آبرویش می دهم
باز بالا تر به روز سرنوشت می شود مهمان مولا در بهشت
آری آری هرکه پابست من است نامه ی اعمال او دست من است

مرد23 ساله مجرد

2 سال و 7 ماه و 2 روز