سینه ریز مروارید آسمان در پوششی لطیف از حریر ابر بی دریغ و پر سخاوت دردادنه های باران بر بستر عشق بازی دریا و زمین می ریخت... و ساحل ِ عریان ِ پر عطش چون همیشه خود را به دست نوازشهای ملتهب ِ امواج سپرده بود... و آن سو بر تخته سنگی در میان آب مردی بنشسته با جامه سیاه با چشمانی خیره به نقطه ای مبهم در فراسو... سینه اش مملو از فریاد و درد است و ولی افسوس واژه های یخ زده راهی برای خروج از حنجره بسته اش نمی یابند... سینه اش از فشار ناگفته ها در معرض از هم دریدن است نفسهایش به شماره افتاده اند و درد بر جانش مستولی شده لحظات به سختی می گذرند گوئی به فرجام ِ کار چیزی نمانده است... ناگاه کلمات فشرده و سوزان و پر شتاب راه خروجی از چشم هایش به سوی دریا می یابند و خود را در آغوش باز و لطیف ِ صدفهای منتظر رها می کنند مرد از هوش می رود و صدف ها بی درنگ مشغول ساختن دردانه هایی بی مثال می شوند در حالیکه سوار بر بال امواج راه خود را به سوی فراسو در پیش می گیرند همان جا که سرزمین ِ پریان ِ دریاییست تا سینه ریزی از مروارید بر گردن ِِ یک پری بیاویزند...!!!

درانتهای حیات ما بدین سنجیده نخواهیم شدکه: چه مدرک دانشگاهی دریافت کرده ایم چه مقدارازمادیات دنیابرای خوداندوخته ایم چه کارهای بزرگی انجام داده ایم سنجش مابراین اساس خواهد بود که: من تشنه بودم وتومراسیراب کردی من عریان بودم وتومراپوشاندی من بی خانمان بودم وتومرااسکان دادی تشنه.نه فقط تشنه آب بلکه تشنه محبت عریان.نه فقط ازبرای لباس بلکه عریان ازعزت واحترام بی خانمان.ولی نه تنهادرطلب خانه ای ازخشت بلکه به سبب خروج ازعوالم انسانی بنابراین.جسورانه عشق بورز.احترام کن وبپذیر سخنان مادرترزا