ساده و بی سایه در ویرانه ی دل نشسته ام چشم براه و منتظرم كه اشكی بیاید بارانی ببارد تا كالبدم را از فریب عشق بشوید لا اقل تو مرا بیادت هست من امیر اقلیم عشق بودم ********************** یك روز باد بی نشان آهسته و پاورچین بر سر شاخه های شكسته ام وزید و بذر آفتاب را بر مزار دلم پاشید دلم آفتابی شد شگفتم دراقلیم عشق زمستانم بهاری شد غافل كه جام سرد تقدیر از گرمای عشق ترك خواهد خورد بیادت هست ؟ من امیر اقلیم عشق بودم (البته زندگی من با متین خیلی طلایی تر از این حرفهاست) این شعرو چون خیلی دوست دارم هدیه میكنم به بهتربن كس زندگیم كسی كه قراره تا ابد همراه و همدمش باشم و میخواد تكیه گاهم باشه كسی كه زندگی من به تك تك نفسهاش بنده *-: