سلام بهونه ی قشنگ من برای زندگی آره بازم منم همون دیوونه ی همیشگی فدای مهربونیات چه می كنی با سرنوشت دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه ابرا همه پیش منن اینجا هوا پراز غمه از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم كمه دیشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون فدای تو نمی دونی بی تو چه دردی كشیدم حقیقتو واست بگم به آخر خط رسیدم رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی نمی دونی چقد دلم تنگه برای دیدنت برای مهربونیات، نوازشات ، بوسیدنت به خاطرت مونده یكی همیشه چشم براهته ؟ یه قلب تنها و كبود هلاك یه نگاهته ؟ من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره بعدش خبر می دن بیا كه داره دوستت می میره روزات بلنده یا كوتاه دوست شدی اونجا با كسی ؟ بیشتر از این منو نذار تو غصه و دلواپسی یه وقت منو گم نكنی تو دود اون شهر غریب یه سرزمین غربته با صد تا نیرنگ و فریب فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نكنه غم غریبی عزیزم زرد و شكستت نكنه چادر شب لطیفه تو از روت شبا پس نزنی تنگ بلور آب تو یه وقت نا غافل نشكنی اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون منم تو رو سپردمت دست خدای مهربون راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم از وقتی رفتی آسمونمون پره كبوتره زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بدتره غصه نخور تا تو بیای حال منم اینجوریه سرفه های مكررم مال هوای دوریه گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه مث یه بچه كه بار اوله میره مدرسه تو از خودت برام بگو بدون من خوش می گذره ؟ دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره ؟ از وقتی رفتی تو چشام فقط شده كاسه ی خون همش یه چشمم به دره چشمه دیگه م به آسمون یادت میاد گریه هامو ریختم كنار پنجره داد كشیدم تو رو خدا نامه بده ،یادت نره یادت میاد خندیدی و گفتی حالا بذار برم تو رفتی و من تا حالا كنار در منتظرم امروز دیدم دیگه داری منو فراموش می كنی فانوس آرزوهامونو داری خاموش می كنی گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست با اینكه من خوب می دونم جواب نامه با خداست عكسای نازنین تو با چند تا گل كنارمه یه بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم وقتی تو نیستی چه كنم با این دل بهونه گیر ؟ مگه نگفتم چشماتو از چشم من هیچ وقت نگیر ؟ حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه تو رفتی من غریب شدم چه دنیای عجیبیه زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه دیوار خونمون پر از سایه ی غصه و غمه تحملی كه تو دادی دیگه داره تموم میشه مگه نگفتی همه جا مال منی تا همیشه ؟ دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار فكر نكنی از راه دور دارم سفارش می كنم به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش می كنم اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا كتاب كه هر صفحه ش غصه ی چند تا درده و چند تا عذاب می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات كنن نورشونو بدرقه ی پاكی خنده هات كنن