مسعود رشیدی

این چنین با مهربونی خوندنت چیست،به این نامهربونی موندنت چیست می پرسم از دل دیونه خود که ای بیچاره عاشق موندنت چیست رفتم خداخافظ ای خونه ای آنکه عشق خود را بردی از یاد رفتم خداخافظ ای دیونه ای آنکه دیگر هستیم را دادی برباد دنیای پاکی من پر لز معصومی عشقه غم خونه فلبم پر از مغلوبی عشقه در مکتب ما عاشقی یعنی فدا گشتن اوبودن و از ما و من دیگر زمان گذشتن دنیای تو که پر از هوسرانی است من می روم با این دلی که پر از پریشانی است از تو نمی گوید این ساز بشکسته دیگر نمی نالد با سیمه بگسسته آری خدای است درد آشنایی هست فریاد عاشق را راهی به جایی است دیوانه ای بودم در بازیه تقدیر رفتم که بگریزم زین عشق دامنگیر آری عذاب عشق،نقش بر آب عشق بهتر که ناخوانده بستم کتاب عشق دیوانه ای بودم که عمری باورت کردم چون شبنمی از لاله دل بسترت کردم کاش چشم مهربونه تو رو هیچوقت نمی دیدم کاش از لب گرمت هرگز گل بوسه نمی چیدم تو باشدی و دنیای تو دنیای تو که پر از هوسرانی است من می روم با این دلی که پر از پریشانی است

17/شهریور/1363