ميکشم

ليسانس

همیشه یه عده روی صحنه هستن … میدونی یعنی چی ؟ یعنی همیشه عده ای وجود دارن که از صبح که بیدار میشن تا شب که میخوابن ، باید روی صحنه باشن … یعنی احساس می کنن ، صحنه ، جای اوناست … فقط در حال Present کردن خودشون هستن … احساس تیزهوشی دروغین ، تمام وجودشون رو احاطه کرده … ادا در میارن … بازی میکنن … بازی میدن … حرف میزنن … لاف میزنن … همیشه دیده میشن … شعار میدن … جو میدن … طرفدار پیدا میکنن … از یاد ها نمیرن … خاص به نظر میان …

همیشه یه عده وجود دارن که چشم به صحنه دوختن … به افراد روی صحنه نگاه میکنن … از اونا تقلید میکنن … اونا رو تحسین میکنن … از توانایی های بی نظیر اونا صحبت میکنن … حرفای اونا رو تایید میکنن … براشون هورا میکشن … به اونا نگاه میکنن … به اونا حسادت میکنن … حرف های اونا رو تکرار می کنن … ادای اونا رو در میارن … سعی میکنن به اندازه ی اونا باهوش جلوه کنن … به شدت از اونا طرفداری میکنن … اونا را فراموش نمیکنن … به اونا در باور کردن خاص بودنشون ، کمک میکنن …

همیشه یه عده وجود دارن که از صحنه بیزارن … از افرادی که روی صحنه هستن بدشون میاد … از حرف هاشون … از حالاتشون … از دروغ هاشون … از دورویی هاشون … از بازی هاشون … از شعار هاشون … از خاص به نظر رسیدن اونا …

راستش ، صحنه جای من نیست … من هیچ جایی اونجا ندارم … حتی تماشاچی هم نیستم … من ترجیح میدم سکوت کنم ، اگه لازمه که لاف بزنم … ترجیح میدم که شروع نکنم ، اگه قراره منو بازی بدن … ترجیح میدم دیده نشم ، اگه قراره بازی بکنم … ترجیح میدم نگاه نکنم ، اگه قراره فکر نکنم … ترجیح میدم فراموش کنم ، قبل از اینکه فراموش بشم …

من از نقاب بیزارم …

165-170

دوستانه ، گوشه گير

5 بهمن 1383 ساعت 14:49