من خسته ام
دست و پا بسته ام
دل شکسته ام!

تا کی این وضعیت ادامه پیدا میکند؟
تا کی باید در آرزوی یه چیز دست و پا بزنم و تلاش کنم و وقتی که بهش رسیدم با یه تلنگر از دستش بدم؟
دیگه چی میتونم بگم؟چی میتونم بنویسم وقتی که همه حرفام تکراری شدن...؟
تکرار مکررات!
              شاید برای یادآوری...
                              شاید برای انزجار!
باید! شاید! نباید! شاید...!
تا کی؟
      تا کی این چرخه می چرخه؟
تا کی در میان این همه کلمات دست و پا بزنم؟
و دریغ از یک ذره حرکت!

...از من کوشش می خواهند!
طلب تلاش می کنند!
               با چه؟!
...
کجاست آن حسی که «امید» خطابش کنم؟
آن لحظه ای که «شیرین» بخوانمش؟
آن حسی که «عشق» بناممش؟
آن کسی که «همراه» بدانمش؟
اینهایی که «اشعه» بخوانمشان...؟

کجا هستند؟
من اینها را کجا جا گذاشته ام؟
در کدام دور این چرخه جا مانده اند؟
یا شاید من جا مانده ام!
لذتهای من فنا شده اند و من...
من در این چرخه دست و پا می زنم!

گاهی یک شمع بهتر از سه شمع است و
گاهی نیز سه شمع بهتر از یک شمع...
گاه این دخترک می تواند با «یک» همراه شود و
گاه با «سه»!

کجا هستم؟در این خانه؟
          نه!به خدا نیستم!
من خواسته ام را می خواهم!خواستن ِ خواستن!اما در آخر چی؟...!
                      نتوانستن!
که گفته که خواستن توانستن است؟
گاهی خواستن نتوانستن هم می شود!
چه چارچوبهایی که ما برای یکدیگر نساخته ایم!
باید! شاید! نباید...!
کادری بزرگ دور ما بسته اند...ما آزاد نیستیم
ما از آن خود نیستیم...ما محصور شده ایم...
دست و پا بسته ایم!
و من می دانم که همگی
خسته ایم!
...از این چرخه نا حق!

ـ ای مردم!من خوشبختم!من عاشقم!من...
...من...من منم!!!

ـ هی!!! تا کی دروغ بگویم؟من!من بد بختم!
من یک عاشق باخته ام!
من...!من!من دیگرانم!«من» نیستم!!!
من در چارچوب «آنها» زندگی می کنم!
می نشینم.می روم.می آیم.
من حتی در چارچوب «نفس» می کشم!
«اینها» مرا سرکوب می کنند...
«اینها» «من» را از من ربوده اند!
«من» و «منیت» را در من کشته اند...
من «منم» اما «من» نیستم!«آنها» هستم!

تا به کی؟کجا؟اصلاً چرا؟
تا کی این درون سرکوب شده را به پشت بکشم؟

می گویند:
ـ تو بی دینی.بی ادبی!تو «بی» هستی!!!
اما کسی نمی داند که من «با» ترینم...!
می خواهم «من» باشم...«خود» مرده ام را زنده کنم!

من بی دین نیستم...اعتقاداتم چیز دیگریست!
کافرها هم دین دارند!

من بی ادب نیستم...!اعتقاداتم چیز دیگریست!
بی ادبها هم ادب دارند!

کاش این کاغذ درون مرا فریاد می زد!
زبان مرا بسته اند...
«آنها» حتی این دفتر را بی زبان آفریده اند تا گواهی ندهد از منی که «من» نیست...!

چه حرفهای نگفته مبهمی...!
کاش کسی می فهمید...