آئین گل ها سحر از روشنی ساده ی چشمانم سوخت گل یاسی در باغ خاطراتی از یاد. کوچک اما چه بزرگ روح تقدیر، بر ایام نوشت چه تلاش عبسی است واژه ی ماندن و از خود خواندن! ما همه کولی یک مزرعه ایم، میهمانیم! در این دایره ی پر نیرنگ عمر گل تابع یک قافیه است دو،سه روزی سر یک شاخه به لب می خندد، غنچه ی رقص نسیم سحر است، و چنان در دل سوداگر بلبل جاری است که نداند دم آخر باقی است. رسم و آئین تمام گل هاست کولی مزرعه ی خوشبختی! در گذرگاه زمان می ایستم دشت بیداری گل ها پیداست چشمه ای آب زلالی دارد رمه ای در گذر است خانه هایی برجاست. آنطرف جنگل آهوی خرامان شب است و سکوتی که به هر لحظه هزاران غوغاست باد می آید و در مستی خود میشکند ماه را از پس هر شاخه ی سرو و شکوفایی این جشن بزرگ رویش قامت خندان من است. سحری در راه است چشم من بیدار است باز در گوشه این باغچه من می بینم لب خندان گل و نغمه ی بلبل بسیار و در این لحظه ی غوغای بزرگ سحر از روشنی ساده ی چشمانم سوخت گل یاسی در باغ خاطراتی از یاد. شاخه ای از نفس افتاد و گلی پر پر شد!