maryam_marya

من نه عاشق بودم
و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من
من خودم بودم و یک حس غریب
که به صد عشق و هوس می‌ارزید
من خودم بودم و دستی که صداقت می‌کاشت
گر چه در حسرت گندم پوسید
من خودم بودم و
هر پنجره‌ای که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود
و خدا می‌داند ...
بی کسی از ته دلبستگی‌ام پیدا بود
من نه عاشق بودم و
نه دلداده به گیسوی بلند و
نه آلوده به افکار پلید
من به دنبال نگاهی بودم
که مرا از پس دیوانگی‌ام می‌فهمید
آرزویم این بود
دور اما چه قشنگ
که روم تا در دروازه نور
تا شوم چیره به شفافی صبح
با خودم می‌گفتم روشنی نزدیک است
تا دم پنجرها راهی نیست
من نمی‌فهمیدم که چه جرمی دارد
دستهای که تهی‌ست
و چرا بوی تعفن دارد
گل سرخی که به گلخانه نرُست
روزگاری‌ست غریب
تازگی می‌گویند که چه عیبی دارد
که سگی چاق رود لای برنج
من چه خوش بین بودم
همه اش رویا بود
و خدا می داند ...

26/اردیبهشت/1362