چه اشتباهی كردم كه اسمتو آوردم
خوبیش اینه لااقل واست قسم نخوردم
راستی چه عالمی بود اگه بدا نبودن
جدا می شیم ما از هم، چون خیلی ها حسودن
دیشب تا صبح نشستم زیر نگاه مهتاب
تو خیلی خوبی اما، فقط تو عالم خواب
عكسا و هدیه هاتم، می دم به یه واسطه
تا كه به خیر و خوشی، تموم شه این رابطه
حرفای عاشقونه همش ماله قدیمه
مث همون حرفا كه ماها بهم زدیمه
هر وعده ای كه دادی به هركسی عمل كن
غصه هاشو یه جوری، با مهربونی حل كن
نذار كه عشقت واسش مشكل و دردسر شه
نذار كه از دست تو، راهی یه سفر شه
چه وقتایی تلف شد با تو سر قرارا
تكلیفا روشن می شه همیشه تو بهارا
گناه تو همین بود نداشتن صداقت
اما گناه من بود نكردن خیانت
سفیدی نگاهت، نابه شبیه برفه
آب می شه زود و فقط به قیمت یه حرفه
دیگه خدانگهدار، لحظه های قیمتی
منو ببخش عزیزم هركی داره قسمتی
دنیارم اگه بدی دلم ازت صاف نمی شه
دلی كه بشكنه و كدرشه، شفاف نمی شه
نه دیگه، دوست دارم محاله باورم بشه
اسم تو دیگه محاله تو دلم جا بشه

حیف اون بتی كه از تو برای خودم ساخته بودم
من مقصر نبودم چون تو رو نشناخته بودم
اصل مطلب اینه كه برو پی كار خودت
دیگه نمی خوامت، لعنت به تو و اون روز تولدت

حیف لحظه های خوبی كه برای تو گذاشتم
حیف غصه ای كه خوردم، چون ازت خبر نداشتم
حیف اون روزا كه كلی ناز چشماتو كشیدم
حیف شوقی كه تو گفتی داری اما من ندیدم
حیف حرفای قشنگی كه برای تو نوشتم
حیف رویام كه واسه تو از قشگیاش گذشتم
حیف شبها كه نشستم با خیالت زیر مهتاب
حیف وقتی كه تلف شد واسه دیدن تو، توی خواب
حیف با وفایی من، حیف عشق و اعتمادم
حیف اون دسته گلی كه، توی پاییز به تو دادم
حیف فرصتهای نقرم، حیف عمرم و دقیقم
حیف هر چی به تو گفتم، راس راسی حیف سلیقم
حیف اشكایی كه ریختم واسه تو دم سپیده
حیف احساس طلاییم، حیف این عشق و عقیده
حیف شادیم توی روزی كه می گن تولدت بود
حیف عاشقیم كه گفتی اولش كار خودت بود
حیف اون همه قسم ها كه به اسم تو نخوردم
حیف نازی كه كشیدم چون كه طاقت نیاوردم
حیف اون كسی كه دائم عاشقم بود توی رویا
حیف كه تو از راه رسیدی اونو دادمش به دریا
حیف چیزی كه ندارم، حیف ذوقی كه نكردی
حیف گرمای دستم، كه سپردمش به سردی
حیف قلبم كه یه روزی دادمش دستت امانت
حیف اعتماد اون روز، حیف واژه خیانت
حیف اون شبی كه گفتم پیش تو كم ستاره
حیف اون حرفا كه گفتی، گفتم اشكالی نداره
حیف چشمایی كه گفتم، به تو با لبای خندون
حیف آرزوی دیدار، با تو بودن زیر بارون
حیف هر چی كه سپردم، حیف هر چی كه نبودی
حیف تكلیفم، بیاو روشنش كن تو به زودی

شاید اشتباهه اما عاشقا دروغ می گن
آدمای مهربون و باوفا دروغ می گن
اونا كه می گن كه تا همیشه دیوونتن
بذا بی پرده بگم كه به شما دروغ می گن
اونا كه می آن به این بهونه ها، كه اومدن
از توی شهر قشنگ قصه ها، دروغ می گن
اونا كه فدات بشم تكیه كلامشون شده
به تموم آسمونا، به خدا دروغ می گن
اونا كه با قسم و آیه می خوان بهت بگن
تا قیامت نمی شن ازت جدا، دروغ می گن

ما که رفتیم ولی یادت باشه دیوونه بودیم

واسه تو یه عمر اسیر ، تو کنج این خونه بودیم

ما که رفتیم تو بمون با هر کسی که دوسش داری

با اونی که پنهونی سر روی شونش میزاری

ما که رفتیم ولیکن قدرتو دونسته بودیم

بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

ما که رفتیم تو برو دل بده دست دیگری

به قول حافظ ما هم داریم یه یاره سفری

ما كه رفتیم ولی این رسم وفاداری نبود
قصه چشمای تو واسه ما تكراری نبود

ما كه رفتیم حالا تو می مونی و عشق جدید
می دونم چند روز دیگه می شنوم جدا شدید
ما كه رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود
دل ما لایق اینكه بندازیش زمین نبود
ما كه رفتیم تو بشین زیر نگاه عاشقش
آرزوم اینه فقط تلف نشه دقایقش
ما كه رفتیم تو برو دنبال طالع خودت
ببینم كه سال دیگه، كی میاد تولدت؟

ما كه رفتیم تو بمون با اون كه از راه اومده
اون كه با اومدنش خنجر به قلب من زده
ما كه رفتیم دل ندیم دیگه به عشق كاغذی
لااقل می اومدی پیشم، واسه خداحافظی