مجید نظری

گاهی اوقات به این نتیجه می رسم که هیچ چیز مال من نیست.

من , یک جزء از هیچ بزرگ دنیایی هستم که بدون هیچ دلیلی ,
و بدون هیچ اراده ای به اینجا تبعید شده ام .
من همینطور سرگردان به همهمه های مبهم اطراف خویش گوش سپرده ام
محیط من را , هاله ای سیاه و غلیظ از دروغ پوشانده است...
و بر فراز سرم , آسمانی به وسعتی که نمی دانم به وسعت ندانسته هایم
و به رنگ آبی , که پس زمینه دست نیافتنی آن است
مثل انتهای خواسته های بی انتهای من اطرافم را آدم ها گرفته اند
که هر کدامشان , مثل من , بدون اینکه بدانند برای چه ,
بر سنگفرشی از باقیمانده مردگانشان , قدم می زنند
و گاهی هم , برای اینکه چیزی گفته باشند زیر لب
زمزمه می کنند : چه هوای خوبی!!!!

مرد23 ساله مجرد

2 سال و 9 ماه و 16 روز