مهیار

روزی در شهر دوردستی ، پادشاهی حکومت می کرد که هم توانا بود و هم دانا. مردمان از توانایی اش می ترسیدند و به سبب دانایی اش دوستش می داشتند .

در میان این شهر ، چاهی بود که آب سرد و زلالی داشت و همه ی مردم شهر از آن می نوشیدند ، حتی پادشاه و درباریانش . زیرا که چاه دیگری نبود .

یک شب هنگامی که همه در خواب بودند ، جادوگری وارد شهر شد و هفت قطره از مایع شگفتی در چاه ریخت و گفت : << از این ساعت به بعد ، هر که از این آب بنوشد ، دیوانه می شود . >>

بامداد فردا همه ی ساکنان شهر ، به جز پادشاه و وزیرش ، از چاه آب نوشیدند و دیوانه شدند ، چنان که جادوگر گفته بود .

آن روز مردم در کوچه ها کاری نداشتند جز اینکه با هم نجوا کنند : << پادشاه ما دیوانه است . پادشاه ما و وزیرش ، عقلشان را از دست داده اند . یقین است که ما نمی توانیم به حکومت پادشاه دیوانه تن در دهیم . باید او را سرنگون کنیم . >>

آن شب پادشاه فرمود تا یک جام زرین از آب چاه پر کنند . وقتی که جام را آوردند ، از آن نوشید و به وزیرش داد تا او هم بنوشد .

از آن شهر دوردست ، غریو شادمانی برخاست ، زیرا که پادشاه و وزیرش ، عقلشان را بازیافته بودند .

30/بهمن/1360