کنون تمام دل تنگی آسمان با من است . تاب دوری ات از آسمان ساخته نیست. چه رسد به من . بعد از این اگر کسی صدایم کرد بگویید رفته پی ماه پنجره اش بگردد. در سکوت و فاصله آرام می گیرم تنها برای انعکاس یک صدای آشنا..

من از طرح نگاه تو امید مبهمی دارم ××× نگاهت را نگیر از من که با آن عالمی دارم