مهناز مهناز

باری اگر روزی كسی از من بپرسد
«چندی كه در روی زمین بودی چه كردی؟»
من، می‌گشایم پیش رویش دفترم را
گریان و خندان، بر می‌افرازم سرم را
آنگاه می‌گویم كه: بذری نو فشانده است
تا بشكفد، تا بر دهد، بسیار مانده است

در زیر این نیلی سپهر بی‌كرانه
چندان كه یارا داشتم در هر ترانه
نام بلند عشق را تكرار كردم
با این صدای خسته شاید خفته ای را
در چار سوی این جهان بیدار كردم

من مهربانی را ستودم
من با بدی پیكار كردم
«پژمردن یك شاخه گل» را رنج بردم
«مرگ قناری در قفس» را غصه خوردم
وز غصه مردم، شبی صد بار مردم

شرمنده از خود نیستم گر چو مسیحا
آنجا كه فریاد از جگر باید كشیدن
من، با صبوری، بر جگر دندان فشردم
اما اگر پیكار با نابخردان را
شمشیر باید می‌گرفتم
بر من نگیری، من به راه مهر رفتم
در چشم من، شمشیر در مشت
یعنی كسی را می توان كشت!

در راه باریكی كه از آن می‌گذشتم
تاریكی بی‌دانشی بیداد می‌كرد
ایمان به انسان، شبچراغ راه من بود
شمشیر دست اهرمن بود
تنها سلاح من درین میدان سخن بود

شب های بی‌پایان نخفتم
پیغام انسان را به انسان بازگفتم
حرفم نسیمی از دیار آشتی بود.
(فریدون مشیری)

زن26 ساله مجرد متولد 8/تیر/1365

زن

، آذربایجان-شرقی ، تبریز

نميکشم

شرکت در بحث هاي کلوبها و امکانات ديگر

با والدين

فوق ليسانس

اسلام

هيچکدام !

165-170

65-70

جدي ، دوستانه ، تيزهوش

جين ، مد روز

2 خرداد 1386 ساعت 09:56