پیش از آنکه واپسین نفس را بر آرم

پیش از آنکه پرده فرو افتد 

پیش از پژمردن آخرین گل

بر آنم که زندگی کنم

بر آنم که عشق بورزم

بر آنم که باشم

در این جهان ظلمانی

در این روزگار سر شار از فجایع

در این دنیای پر از کینه

نزد کسانی که نیازمند منند

کسانی که نیازمند ایشانم

کسانی که ستایش انگیزند

تا در یابم ،  شگفتی کنم ،  باز شناسم

که ام

که می توانم باشم

که میخواهم باشم

تا روزها بی ثمر نماند

ساعتها جان یابد

لحظه ها گران بار شود

هنگامی که می خندم ، هنگامی که می گریم ، هنگامی که لب فرو میبندم

در سفرم به سوی تو ، به سوی خود ، به سوی خدا

که راهیست نا شناخته ، پر خوار ، نا هموار

راهیست که باری در آن گام میگذارم

که قدم نهاده ام و سر باز گشت ندارم

بی آنکه دیده باشم شکو فائی گلها را

بی آنکه شنیده باشم خروش رودها را

بی آنکه به شگفت در آیم از زیبائی حیات

اکنون مرگ می تواند پرواز آید

اکنون میتوانم به راه افتم

اکنون می توانم بگو یم که زندگی کرده ام.

                                                     شاملو

کوچه غمناکه پرستوهای شاد     در غروبی پر ملالو بی صدا
                       خبر اوریونیه باغا رو داد
پاییز اومد این وره پرچین باغ     تا بچینه برگو بار شاخه ها
                     کسی از گلها نمی گیره سراغ
بیا در سو که دلگیر گل سرخ      بخونیم شعری از دیوان گریه
من و تو زاده ی فصل خزانیم     دو تن پروردیه دامان گریه
شده ابری تو فضای سینمون       قصه ی بی غم گساریهای ما
می دونم پایان نداره بعد از این   قصه ی بی برگ و باریهای ما
 بیا در سو که دلگیر گل سرخ      بخونیم شعری از دیوان گریه
من و تو زاده ی فصل خزانیم     دو تن پروردیه دامان گریه
پاییزه ،پاییزه اوریون
من و تو خسته و گریون . . . . .
می نویسم با دل تنگ روی گلبرگ شقایق
فصل دلتنگی پاییز
فصل غمگینیه عاشق
              فصل غمگینیه عاشق
                          فصل غمگینیه عاشق
                                   فصل غمگینیه عاشق . . . .