در شبی غمگین تر از غم

قصه ی غم می سرودی

تا كه چشمم را گشودم

از كنارم رفته بودی

در به در همیشگی

كولی صد ساله منم               خاك تمام جاده ها

جامه كهنه ی تنم

عمریه غم تو دلم زندونیه

دل من زندون داره تو میدونی

هر چی بهش می گم تو آزادی دیگه

می گه من دوست دارم

تو می دونی

دل من دیگه خطا نكن

با غریبه ها وفا نكن 

زندگی رو باختی دل من

مردمو شناختی دل من

وای دارم آتیش می گیرم

دیگه از غصه و غم

دلم می خواد بمیرم

وای اگه برگرده پیشم

براش پروانه می شم

ازش جدا نمی شم