غروبی­ست غریب! می­پایم، تا تو بر آیی، تا تو ببالی، تا تو بمانی، در غروب­های غریب،تنها می شود گریست. من در آوازهای خویش می­گریم و آواز و اشک را بدرقه­یِ راهِ تو می­کنم. شاید قاصدکِ محزونِ آوازم، در سپیده­دمِ صبحی دور، بر شانه­های خسته­یِ تو بنشیند.

روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهی بود و مجنون بدون این که متوجه شود از بین او و مهرش عبور کزد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هی چرا بین من و خدایم فاصله انداختی مجنون به خود آمد و گفت من که عاشق لیلی هستم تورا ندیدم تو که عاشق خدای لیلی هستی چگونه مرا دیدی؟!