الهی ای حبیب اشک جاری به سویت آمدم با بیقراری در میخانه را بر ما گشودی به لبیکی دل ما را ربودی نمی دانم چه شد ما را نراندی به مهمانی خود ما را کشاندی نگه بر جرم و عصیانم نکردی جدا از این رفیقانم نکردی تو بهتر از همه فکر گدایی رئوفی، مهربانی، تو خدایی