چند سال پیش درپارا المپیک سیاتل 9 شرکت کننده در خط شروع صد متر قرار گرفتند، که همگی معلول جسمی یا ذهنی بودند، با صدای شلیک گلوله همگی شروع به دویدن کردند، البته نه به صورت دو که با حالتی شبیه به دویدن با شوقی که برای اینکه مسابقه را به پایان برسانند و برنده شوند همه میدویدند به جز پسر بچه ای که پایش به خاطر نقصی که داشت لغزید و دوباره افتاد او شروع به گریه کرد، هشت شرکت کننده دیگر صدای گریه او را شنیدند، سرعتشان را کم کردند و به عقب برگشتند و بعد همگی به طرف پسر بچه رفتند ، دختر بچه ای که مبتلا به سندرم داون بود، خم شد و پسر بچه را بوسید و گفت "این خوبش میکند".بعد هر 9 نفر دستهایشان را با هم حلقه کردند و تا خط پایان با هم رفتند.همه تماشاچیان بلند شدند و برای چند دقیقه آنها را تشویق کردند . داستان زیبایی است اینطور نیست. این یک آگاهی هست که موضوع بحث بهتر بودن از دیگران نیست. به نظر من شرافت واقعی بهتر بودن از دیگران نیست ، شرافت واقعی این است که از قلبمان بهتر باشیم و من این را در خودم میبینم. برگرفته از سخنرانی دکتر وین دایر www.mr2004.blogfa.com