وقتی به آرزوهای خود ، یا به چیزهایی می رسیم كه آن ها را در خیال مجسم می كردیم ، حتی از یاد می بریم توجه كنیم كه موفق شده ایم ! پس از خودتان قدردانی كنید و آفرین گویان به شانه خود بزنید و ضمناً فراموش نكنید كه كائناتی را كه نیاز شما را بر آورده است سپاس بگذارید

نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت! نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت! نخستین کلامی که دل های ما را به بوی خوش اشنایی سپرد و به مهمانی عشق برد! پر از مهر بودی پر از نور بودم همه شوق بودی همه شور بودم چه خوش لحظه هایی که دزدانه از هم نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم! چه خوش لحظه هایی که (می خواهمت )را به شرم و خموشی _نگفتیم و گفتیم! دو اوای تنهای سر گشته بودیم رها در گذرگاه هستی به سوی هم از دور ها پر گشودیم. چه خوش لحظه هایی که هم را شنیدیم چه خوش لحظه هایی که در هم وزیدیم چه خوش لحظه هایی که در پرده عشق چو یک نغمه شاد .با هم شکفتیم! چه شب .چه شب ها که همراه حافظ در ان کهکشان های رنگین در ان بی کران های سر شار از نرگس و نسترن یاس ونسرین ز بسیاری شوق و شادی نخفتیم. تو با ان صفای خدایی تو با ان دل و جان سر شار از روشنایی از این خاکیان دور بودی من ان مرغ شیدا! در ان باغ بالنده در عطر و رویا بر ان شاخه های فرا رفته تا عالم بی خیالی چه مغرور بودم...... چه مغرور بودم......! من و تو چه دنیای پهناوری افریدیم! من و تو به سوی افق های نا اشنا پر کشیدیم من وتو ندانسته .دانسته رفتیم و رفتیم و رفتیم. چنان شاد .خوش .گرم.پویا که گفتی به سر منزل ارزو ها رسیدیم! دریغا دریغا ندیدیم که دستی در اسمان ها . چه بر لوح پیشانی ما نوشته است! دریغا در ان قصه ها و غزل ها نخواندیم اب و گل عشق با غم سرشته است فریب و فسون جهان را تو کر بودی ای دوست. من کور بودم.....! از ان روز ها _اه _عمری گذشته است من وتو دگرگونه گشتیم دنیا دگرگونه گشته است! درین روزگاران بی روشنایی در این تیره شب های غمگین .که دیگر ندانی کجایم ندانم کجایی! چو با یاد ان روزها می نشینم چو یاد تو را پیش رو می نشانم دل جاودان عاشقم را به دنبال ان لحظه ها می کشانم سرشکی به همراه این بیت ها می فشانم نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت نخستین کلامی که دل های ما را به بوی خوش اشنایی سپرد و به مهمانی عشق برد..... پر از مهر بودی پر از نور بودم...... عاصی از این فاصله ها سایه به سایه با منی گم شدن از تو ساده نیست تا تو خود رسیدنی قلب جریحه دار عشق زخمی گریه هاته باز چاره کن فاصله رو با خنده هات پلی بساز شکل خود شکستنه واهمه های بی کسی وقتی تو شعر غرور به سطر گریه می رسی تن به ترانه می سپاره با تو تمومه لحظه ها تا به اشاره بشکنی سکوت رو با سنگ صدا تو این غروب جاری مرگ عذاب من باش گلواژه ای می یونه شعر خرابه من باش.. خیلی غریبی واسه من از چه شبی جدا شدی از چه زمین خاک تو لونه سایه ها شدی؟ کدوم غروب نشونی داد شب از کدوم جاده بیاد از عاشقای رهگذر نشونی منو بخواد وقتی که حرف من نبود کدوم صدا در تو نشست کدوم ستاره پر کشید تو چشمای تو نطفه بست غریبه ای اما دلم برای تو پر میزنه برای پیدا کردنت به هر دری سر می زنه ای غریبه خوش اومدی به جشن ساده دلم بیا که من به گریه هات یه رنگ تازه میزنم غریبه ای اما دلم برلی تو پر میزنه...... ایمان بیاوریم به اغاز فصل سرد در کوچه باد می اید در کوچه باد می ایدو من به جفت گیری گل ها می اندیشم به غنچه هایی با ساقه های لاغرکم خون و این زمان خسته مسلول و مردی که از کنار درختان خیس می گذرد.مردی که رشته های ابی رگ هایش مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش بالا خزیده اند ودر شقیقه های منقلبش ان هجای خونین را تکرار میکند سلام _سلام ومن به جفت گیری گل ها می اندیشم در استانه فصلی سرد در محفل عزای ایینه ها و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ و این غروب بارور شده از دانش سکوت چگونه می شود به انکسی که می رود اینسان صبور سنگین سرگردان فرمان ایست داد چگونه می شود به مرد گفت که او زنده نیست او هیچ وقت زنده نبوده است ای یار ای یگانه ترین یار چه ابر های سیاهی در انتظار روز مهمانی خورشیدند در کوچه باد می اید این ابتدای ویرانیست انروز هم که دست های تو ویران شدند باد می امد ستاره های عزیز ستاره های مقوایی عزیز وقتی در اسمان دروغ وزیدن می گیرد دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه اورد؟ ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم میرسیم وانگاه خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد خطوط را رها خواهم کرد و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کردو از میان شکل های هندسی محدود به پهنه حسی وسعت پناه خواهم برد من عریانم عریانم مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم و زخم های من همه از عشق است از عشق عشق عشق من این جزیره سرگردان را از انقلاب اقیانوس گذر داده م و تکه تکه شدن راز ان وجود متحدی بود که از حقیرترین ذره هایش افتاب به دنیا امد چرا نگاه نکردم ؟ تمام لحظه های سعادت می دانستند که دست های تو ویران خواهد شد و من نگاه نکردم تا ان زمان که پنجره ساعت گشوده شد و ان قناری غمگین چهار بار نواخت به مادرم گفتم (دیگر تمام شد ) گفتم (همیشه پیش از انکه فکر کنی اتفاق می افتد باید برای روزنامه تسلیت بفرستیم) انسان پوک انسان پر از اعتماد نگاه کن که دندان هایش چگونه وقت جویدن سرود می خوانند و چشم هایش چگونه وقت خیره شدن می درند و او چگونه از کنار درختان خیس می گذرد صبور سنگین سرگردان زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد شب پشت شیشه های پنجره سر می خورد و زبان سردش ته مانده های روز رفته را به درون می کشد این کیست این کسی که روی جاده ابدیت به سوی توحید میرود و ساعت همیشگی اش را با منطق ریاضی تفریق ها و تفرقه ها کوک می کند این کیست که تاج عشق به سر دارد ودر میان جامه های عروسی پوسیده است جنازه های خوشبخت جنازه های ملول جنازه های ساکت متفکر جنازه های خوش برخورد خوش پوش خوش خوراک در ایستگاهای وقت های معینو در زمینه مشکوک نور های موقت و شهوت خرید میوه های فاید بیهودگی.... اه... چه مردمانی در چار راها نگران حوادثند و این صدای سوت های توقف در لحظه ای که باید باید باید مردی به زیر چرخ های زمان له شود مردی که از کنار درختان خیس گذرد سلام ای غربت تنهایی من اتاق را به تو تسلیم می کنم ایمان بیا وریم ایمان بیاوریم به اغاز فصل سرد به ویرانه های باغهای تخیل به داس های واژگون شده بیکار و دانه های زندانی ایمان بیاوریم به اغاز فصل سرد....... تو اون شام مهتاب کنارم نشستی عجب شاخه گلوار به پایم شکستی قلم زد نگاهت به نقش افرینی که صورتگری را نبود ی چنینی پریزاد عشق مه اسا کشیدی خدا را به شوق تماشا کشیدی تو دونسته بودی چه خوش باورم من شکفتی و گفتی از عشق خوشترم من تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بی تاب تا گفتم دلت کو تو گفتی که دریاب قسم خوردی بر ما که عاشق ترینی تو یه جمع عاشق تو صادق ترینی همون لحظه ابری رخ ماه و آشفت به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت گذشت روزگاری از اون لحظه ناب که معراج دل بود به درگاه مهتاب درون درگه عشق چه محتاج نشستم که هر شام مهتاب به یادت شکستم تو از این شکستن خبر داری یا نه هنوز شور عشقو به سر داری یانه هنوز هم تو شبها اگه ماه و داری من اون ماه و دادم به تو یادگاری. ای گل یخ ! ای گل یخ! زمستونم بارشو بست! طلسم زمهریر شب تنها با دست تو شکست تو یاد دادی به این صدا که سر بده ترانه رو تویی که زنده میکنی شعرای عاشقونه رو از من و تو گذشت عزیز ! به شب بگو افتابی شه ستاره رو سرم بریز !به شب بگو افتابی شه ای گل یخ! با تو میشه دل به ترانه ها سپرد با تو میشه ستاره بود همیشگی شد و نمرد وقتی که تو کنارمی تازه من و من میبینم کلید نمی خوام گل یخ!قفلا با بوسه باز میشن وقتی که تو پیش منی گمشده ها پیدا میشن قناری تو کنج قفس پروازو معنا میکنه برای دیوار که دست پنجره رو وا می کنه از من وتو گذشت عزیز ! به شب بگو افتابی شه ستاره رو سرم بریز ! به شب بگو افتابی شه... روزی خواهم امد با دستانی پر از همیشه بهار و لبانی پر از اواز روزی خواهم امد که پنجره تو باز باشد انوقت چون قناری های عاشق که کنار شکوفه ها می نشینند و اواز سر می دهند کنار پنجره ابی رنگت خواهم نشست و ترانه خواهم سرود. زمان می گذرد و کوله بار خاطرات را سبز تر از گذشته همچو پیچکی شاد بر دیوارکاهگلی دلها یمان اویزان میکند . پیچکی که در قبله مهر دلم کاشتی تا همیشه انرا به یاد داشته باشم .اگر انرا یافتم فقط به خاطر تو و سر گذشت توست . باغ گل سرخی را که زیبا ترین گلش را همراه تو و با تو کاشتم به یاد می اورم .شقایقی را که چشمش در انظار شکفتن توست بیش از این به انتظار مگذار .بیا تابا هم ثانیه های عشق را سپری کنیم تا کبوتر محبت با دو بال سپیدش در اسمان نور اوج گیرد و زیباییهای گل سرخمان را متجلی تر از گذشته با هم ببینیم. از اینجا تا کوچه باغ خوشبختی راه زیادی نیست اگر بر بال مهربانی سوار شوی وسبد سبد لبخند نثار چشمهای سردو بی بهار کنی خوشبختی واژه گنگی نیست خوشبختی یعنی ثانیه ای که کسی در بن بست نگاه با تو اشنا می شود. . یعنی سینه ریزی از شعر که در ان گوهر ابی امید می درخشد من فکر میکنم در متن سرد ها و زرد ها نیز می توان گرم ماند وسبز می توان رویش را از خویش اغازکرد و به دیگران پیوند زد وقتی از پیله خودخواهی بیرون ایی وقتی دلت مثل دربا پر از ابی مهر شود و دلتنگیت از محدوده زندگی شخصی بیرون اید و انعکاس اندوه دلشکستگان روزگار گردد انگاه می بینی که خوشبختی می فهمی که خوشبختی حاصل تقسیم عاطفه است با مردم حاصل تفریق خودخواهی از وسعت بودن خویش گل یخ صدای تو از تو برای تو مینویسم قصه هایی که هیچ کیس تعریفشان نکرد افسانه هایی که در گلوگاه نفس خفه شدند وسو گند هایی که در وا پسین دم گسسته شدند شب هایی که به سپیده عشق پیوسته شدند تو مرگ نور را ندیدی ! همیشه با تو بودن غصه نگاه من بود ولی تو این قصه را نمی دانی از تو برای تو مینویسم چون تو را با تو راست دیدم .گل یخ را به تو هدیه داده ام ولی از تو می خواهم که پرمرده اش نسازی.